ابو حازم را گفت اين حرفها چه بود كه در محضر امير گفتى گفت ساكت باش كه حقتعالى از علماء عهد و پيمان گرفته كه علم خود را بر مردم ظاهر كنند و كتمان ننمايند اين بگفت و از نزد سليمان بيرون شد سليمان مالى براى او فرستاد او ردّ نمود گفت و اللَّه من اين مال را در نزد تو نمىپسندم تا چه رسد بخودم ( 1 ) باب چهارم در چهار خصلت ( 2 ) روايت شده از سيّد ما رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله كه فرمود چهار چيز است كه نمىباشد مگر به چهار چيز . حسب و نسب نيست مگر بتواضع و فروتنى و كرم نميباشد مگر بتقوى و عمل نميباشد مگر بنيّت و عبادت نميباشد مگر بيقين ( 3 ) و فرمود چهار نفرند كه حقتعالى در قيامت نظر رحمت بر ايشان مىافكند و پاكيزه ميگرداند ايشان را اوّل كسى كه بردارد غمى از دل اندوهگينى و كسى كه آزاد كند بنده مؤمنى را و كسى كه تزويج كند غربى را و كسى كه حج دهد كسى را كه حجّ نكرده باشد ( 4 ) و نيز فرمود چهار چيز است كه هر كه صبح كند در حالى كه عمل‌كننده آنها باشد خداى تعالى نهرى از براى او در بهشت جارى فرمايد كسى كه صبح كند در حالى كه روزه دار باشد و 2 عيادت مريضى كند و 3 تشييع جنازه كند 4 و تصدّق نمايد بر مسكينى ( 5 ) و نيز فرمود چهار چيز است كه روزى را زياد مىكند خوش خلقى و خوش سلوكى با همسايگان و باز داشتن اذيّت خود را از مردم و كم كردن ضجر يعنى قلق و بيقرارى نمودن در غم و اندوه ( 6 ) و نيز فرمود با امير المؤمنين ( ع ) يا على نهى ميكنم ترا از چهار خصلت از حسد و ظلم و كبر و غضب ( 7 ) و فرمود چهار